«استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی» (IFRS) مجموعه‌ای از استانداردهای حسابداری است که توسط هیئت استانداردهای بین‌المللی حسابداری (IASB) تدوین می‌شود و هدف آن، یکسان‌سازی زبان گزارش‌دهی مالی شرکت‌ها در سراسر جهان است تا سرمایه‌گذاران بین‌المللی بتوانند صورت‌های مالی کشورهای مختلف را با هم مقایسه کنند. استانداردهای حسابداری ایران (تدوین‌شده توسط سازمان حسابرسی) در بسیاری از اصول با IFRS همسو هستند، اما در برخی موارد تفاوت‌های مهمی دارند؛ مانند نحوه‌ی گزارش اثرات تورم و برخی الزامات افشا که با شرایط اقتصادی داخلی تطبیق داده شده‌اند. چارچوب مفهومی IFRS پنج عنصر اصلی صورت‌های مالی را تعریف می‌کند: دارایی، بدهی، حقوق مالکانه، درآمد و هزینه؛ و دو مبنای اصلی اندازه‌گیری را به رسمیت می‌شناسد: بهای تمام‌شده‌ی تاریخی و ارزش منصفانه.
مقایسه‌ی دو مبنای اصلی اندازه‌گیری در IFRS
| مبنا | تعریف | کاربرد رایج |
|---|---|---|
| بهای تمام‌شده‌ی تاریخی | مبلغ پرداختی در زمان تحصیل دارایی | دارایی‌های ثابت مشهود (روش هزینه) |
| ارزش منصفانه | قیمتی که دارایی در معامله‌ی عادلانه‌ی بازار به آن مبادله می‌شود | سرمایه‌گذاری در اوراق بهادار، ابزارهای مالی مشتقه |
نکته: در آکادمی تجارت برتر یاد می‌گیرید که IFRS، بر خلاف بسیاری از استانداردهای مبتنی بر قانون مالیات، یک چارچوب «مبتنی بر اصول» (Principle-based) است، نه «مبتنی بر قاعده‌های دقیق» (Rule-based)؛ به همین دلیل قضاوت حرفه‌ای حسابدار در تفسیر و اجرای آن نقش بسیار مهم‌تری نسبت به استانداردهای صرفاً قانونی دارد.