هر نتیجه‌گیریِ حسابرسی باید بر پایه‌یِ شواهدی باشد که هم از نظرِ کمیت «کافی» و هم از نظرِ کیفیت «قابلِ‌اتکا» است. معاونِ حسابرس باید بتواند برایِ هر حساب، نوع و حجمِ شواهدِ موردِنیاز را متناسب با ریسک تعیین کند.
سلسله‌مراتبِ اتکاپذیریِ شواهد
| منبعِ شاهد | سطحِ اتکاپذیری |
|---|---|
| شواهدِ بیرونی و مستقیم (تأییدیه‌یِ بانک) | بالا |
| مستنداتِ داخلیِ رسیده از بیرون (فاکتورِ خرید) | متوسط تا بالا |
| مستنداتِ کاملاً داخلی (یادداشت‌هایِ داخلی) | پایین‌تر؛ نیازمندِ شواهدِ تکمیلی |
نکته: حساب‌هایی که ذاتاً خطرِ خطایِ بالاتری دارند — مثلِ موجودیِ کالایِ فسادپذیر یا مطالباتِ معوق — به شواهدی نیاز دارند که فراتر از مستنداتِ داخلی باشد؛ مثلاً مشاهده‌یِ فیزیکیِ انبار یا تأییدیه‌یِ مستقیم از بدهکار.