دستگاهی به بهایِ تمام‌شده‌ی ۱۰۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال، ارزشِ اسقاطِ ۱۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال و عمرِ مفیدِ ۵ سال داریم.
روشِ خطِ مستقیم
استهلاکِ سالانه = (۱۰۰,۰۰۰,۰۰۰ − ۱۰,۰۰۰,۰۰۰) ÷ ۵ = ۱۸,۰۰۰,۰۰۰ ریال در سال (ثابت در تمامِ سال‌ها)
روشِ نزولیِ مانده (دوبرابرِ نرخِ خطِ مستقیم = ۴۰٪)
| سال | مانده‌یِ اولِ دوره | استهلاکِ سالانه | مانده‌یِ آخرِ دوره |
|---|---|---|---|
| ۱ | ۱۰۰,۰۰۰,۰۰۰ | ۴۰,۰۰۰,۰۰۰ | ۶۰,۰۰۰,۰۰۰ |
| ۲ | ۶۰,۰۰۰,۰۰۰ | ۲۴,۰۰۰,۰۰۰ | ۳۶,۰۰۰,۰۰۰ |
این روش در سال‌های اول، استهلاکِ بیشتری شناسایی می‌کند — مناسبِ دارایی‌هایی که بهره‌وریشان سریع کاهش می‌یابد.
واگذاریِ دارایی
اگر همین دستگاه بعد از ۲ سال (با استهلاکِ انباشته‌ی ۳۶,۰۰۰,۰۰۰ ریال طبقِ خطِ مستقیم) به مبلغِ ۷۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال فروخته شود: ارزشِ دفتری = ۱۰۰,۰۰۰,۰۰۰ − ۳۶,۰۰۰,۰۰۰ = ۶۴,۰۰۰,۰۰۰ ریال؛ سودِ واگذاری = ۷۰,۰۰۰,۰۰۰ − ۶۴,۰۰۰,۰۰۰ = ۶,۰۰۰,۰۰۰ ریال سود.
نکته: پیش از ثبتِ سندِ واگذاری، همیشه استهلاکِ دوره‌یِ جاری را تا روزِ فروش به‌روز کنید — وگرنه ارزشِ دفتری و سودِ محاسبه‌شده هر دو اشتباه از آب درمی‌آیند.