در تولیدِ انبوه و پیوسته (مثلِ کارخانه‌ی نوشابه‌سازی یا پتروشیمی) که محصولات یکسان و پی‌درپی از خطِ تولید عبور می‌کنند، هزینه‌یابیِ سفارشِ کار عملی نیست؛ به‌جایِ آن از «هزینه‌یابیِ مرحله‌ای» (Process Costing) استفاده می‌شود: هزینه‌ها برایِ کلِ یک مرحله جمع و سپس بر تعدادِ واحدهایِ عبوری از آن مرحله تقسیم می‌شود.
معادلِ آحادِ تولید
مشکل: در پایانِ دوره، بخشی از محصولات هنوز نیمه‌تمام‌اند (کالای درجریانِ ساخت). «معادلِ آحادِ تولید» راه‌حلِ این مسئله است — واحدهایِ ناتمام را بر اساسِ درصدِ پیشرفت به واحدِ کاملِ معادل تبدیل می‌کند.
مثال: در پایانِ ماه، ۲۰۰ واحد کالای درجریانِ ساخت داریم که از نظرِ مواد ۱۰۰٪ کامل و از نظرِ تبدیل (دستمزد+سربار) فقط ۴۰٪ کامل‌اند. معادلِ آحادِ این ۲۰۰ واحد: از نظرِ مواد = ۲۰۰ واحدِ کامل، از نظرِ تبدیل = ۲۰۰×۴۰٪ = ۸۰ واحدِ کامل. این دو عددِ معادل جداگانه در محاسبه‌ی بهای هر واحد به کار می‌روند.
انواعِ ضایعات
ضایعاتِ عادی (اجتناب‌ناپذیر و در حدِ استاندارد) به بهای تمام‌شده‌ی محصولاتِ سالم اضافه می‌شود؛ ضایعاتِ غیرعادی (فراتر از حدِ معمول، ناشی از خطا یا حادثه) مستقیماً به‌عنوانِ زیانِ دوره شناسایی می‌شود.