در این درس با یکی از «الگوهای خطی» یا «الگوهای کلاسیک نموداری» (Chart Patterns) آشنا می‌شوید — آرایش‌های تکرارشونده‌ای که با اتصالِ خطوطِ روند به سقف‌ها و کف‌های قیمت شکل می‌گیرند و بر خلافِ الگوهای کندل‌استیک (که رفتار یک یا چند کندل را می‌سنجند)، حاصلِ نبردِ عرضه و تقاضا در بازه‌ای طولانی‌تر از زمان‌اند. همین ویژگی باعث می‌شود اعتبار این الگوها معمولاً از الگوهای کندلی بیشتر باشد، چون داده‌ی بیشتری از رفتار بازار را در خود جای داده‌اند.
ساختار الگو
نسخه‌ی وارونه‌ی سقفِ سه‌قلو: قیمت سه بار به یک سطحِ حمایتیِ تقریباً یکسان می‌رسد و هر سه بار از سقوطِ بیشتر بازمی‌ماند. خطِ گردن از اتصالِ دو سقفِ میانِ این سه دره ساخته می‌شود.
روانشناسی شکل‌گیری
سه تلاشِ ناموفقِ فروشندگان برای شکستنِ یک سطحِ حمایتی، نشان می‌دهد آن ناحیه از نظرِ خریداران بسیار جذاب است. هر برخورد که با شکست همراه نباشد، اعتبارِ آن حمایت را بالاتر می‌برد.
تأیید و نقطه‌ی ورود
شکستِ روبه‌بالای خطِ گردن، همراه با افزایشِ حجم، الگو را تکمیل می‌کند؛ ورودِ محافظه‌کارانه پس از یک پول‌بکِ موفق به این سطح انجام می‌شود.
هدف قیمتی و حد ضرر
هدفِ قیمتی از انعکاسِ فاصله‌ی دره‌ها تا خطِ گردن، رو به بالا از نقطه‌ی شکست به‌دست می‌آید. حدِ ضرر زیرِ پایین‌ترین دره قرار می‌گیرد.
اشتباه رایج
صبرنکردن برای تکمیلِ سومین دره؛ ورود زودهنگام پس از دومین برخورد، الگو را با کفِ دوقلوی ساده اشتباه می‌گیرد و ریسکِ شکستِ کاذب را بالا می‌برد.