در این درس با یکی از «الگوهای خطی» یا «الگوهای کلاسیک نموداری» (Chart Patterns) آشنا می‌شوید — آرایش‌های تکرارشونده‌ای که با اتصالِ خطوطِ روند به سقف‌ها و کف‌های قیمت شکل می‌گیرند و بر خلافِ الگوهای کندل‌استیک (که رفتار یک یا چند کندل را می‌سنجند)، حاصلِ نبردِ عرضه و تقاضا در بازه‌ای طولانی‌تر از زمان‌اند. همین ویژگی باعث می‌شود اعتبار این الگوها معمولاً از الگوهای کندلی بیشتر باشد، چون داده‌ی بیشتری از رفتار بازار را در خود جای داده‌اند.
ساختار الگو
آینه‌ی مثلثِ صعودی است: یک خطِ حمایتِ تقریباً افقی در پایین و یک خطِ مقاومتِ نزولی (با سقف‌های پیوسته پایین‌تر) در بالا. این ترکیب، فشارِ فزاینده‌ی فروشندگان بالای یک کفِ مشخص را نشان می‌دهد.
روانشناسی شکل‌گیری
هر بار که قیمت به حمایتِ افقی می‌رسد، فروشندگان زودتر از دفعه‌ی قبل وارد می‌شوند و سقفِ پایین‌تری می‌سازند — نشانه‌ی تضعیفِ تدریجیِ خریداران و افزایشِ فشارِ عرضه در همان سطحِ حمایت.
تأیید و نقطه‌ی ورود
این الگو معمولاً ادامه‌دهنده‌ی روندِ نزولی است، هرچند در انتهای یک روندِ صعودی هم می‌تواند بازگشتی عمل کند. تأییدِ نهایی با شکستِ روبه‌پایینِ حمایتِ افقی، همراه با افزایشِ حجم، رخ می‌دهد.
هدف قیمتی و حد ضرر
هدفِ قیمتی از انعکاسِ ارتفاعِ مثلث (فاصله‌ی عمودیِ ابتدای الگو) رو به پایین از نقطه‌ی شکست به‌دست می‌آید. حدِ ضرر بالای آخرین سقفِ معتبرِ داخلِ الگو قرار می‌گیرد.
اشتباه رایج
نادیده‌گرفتنِ زمینه‌ی روندِ کلی؛ همین ساختار در انتهای یک روندِ نزولیِ طولانی می‌تواند نشانه‌ی تخلیه‌ی فروشندگان و برگشت باشد، نه لزوماً ادامه‌ی سقوط.