تصویر بالا نمونه‌ای از تأثیر نوع نظام اقتصادی بر نرخ ارز را نشان می‌دهد: در نظام سرمایه‌داریِ آمریکا، نرخ دلار شناور و متناسب با بازار تعیین می‌شود؛ در حالی‌که در نظام کمونیستیِ چین، نرخ یوان توسط دولت مدیریت و همواره پایین‌تر نگه داشته می‌شود. همین دستمزد و ارز ارزان‌تر، هزینه‌ی تولید در چین را به‌شدت کاهش می‌دهد و مزیت رقابتی صادراتی برای آن ایجاد می‌کند؛ این تفاوت تنها یکی از عوامل رقابت اقتصادی دو کشور است.
نظام اقتصادی سرمایه‌داری
در این نظام، اقتصاد کشور توسط شرکت‌های خصوصی کنترل می‌شود (مانند ایالات متحده و بسیاری از کشورهای جهان). انتقادات وارد بر آن شامل توزیع ناکارآمد و ناعادلانه‌ی پول و قدرت، گرایش به انحصارطلبی بازار، امپریالیسم و استثمار فرهنگی/اقتصادی، و پدیده‌هایی مانند ازخودبیگانگی فرهنگی، نابرابری، بیکاری و بی‌ثباتی اقتصادی است.
نظام اقتصادی کمونیسم
کمونیسم ایدئولوژی سیاسی‌ای است که خواستار برابری میان اعضای جامعه و ایجاد جامعه‌ای بدون طبقه است و وجود مذاهب را نیز رد می‌کند؛ شکلی افراطی از سوسیالیسم محسوب می‌شود و معمولاً به افت راندمان جامعه و کاهش شاخص‌های کارآفرینی می‌انجامد.
تصویر بالا کشورها را بر اساس نوع نظام تعیین نرخ ارز به سه دسته‌ی اصلی تقسیم می‌کند: نظام شناور که در آن عرضه و تقاضای بازار آزاد، نرخ ارز را تعیین می‌کند و معمولاً با نظام حکومتی سرمایه‌داری مانند آمریکا و کانادا همراه است؛ نظام ثابت که در آن بانک مرکزی نرخ ارز را مستقیماً تثبیت می‌کند و در اقتصادهای کمونیستی مانند چین و کره‌ی شمالی رایج است؛ و نظام نیمه‌باز که ترکیبی از این دو رویکرد است. کشورهای اسلامی مانند ایران، عربستان و امارات نیز عموماً از نظام‌های ثابت یا شناورِ مدیریت‌شده با رعایت اصول شریعت استفاده می‌کنند. انتخاب هر یک از این نظام‌ها ارتباط مستقیمی با ساختار حکومتی و سیاست‌های اقتصادی کلان هر کشور دارد. برای یک تحلیل‌گر بازار ارز، شناخت نوع نظام ارزی هر کشور پیش‌شرط پیش‌بینیِ رفتار آن ارز در بازار جهانی است.
در نظام اقتصادی سوسیالیسم نیز هدف ایجاد برابری میان اعضای جامعه است؛ دستگاه‌های اقتصادی سوسیالیستی آزادی عمل کمتری در امور مالکیتی و توزیعی نسبت به سرمایه‌داری دارند و مالیات بر درآمد اشخاص در این نظام بسیار بالاتر از سرمایه‌داری است — در واقع سوسیالیسم را می‌توان حکومت کارگری دانست.