در این درس با یکی از «الگوهای خطی» یا «الگوهای کلاسیک نموداری» (Chart Patterns) آشنا می‌شوید — آرایش‌های تکرارشونده‌ای که با اتصالِ خطوطِ روند به سقف‌ها و کف‌های قیمت شکل می‌گیرند و بر خلافِ الگوهای کندل‌استیک (که رفتار یک یا چند کندل را می‌سنجند)، حاصلِ نبردِ عرضه و تقاضا در بازه‌ای طولانی‌تر از زمان‌اند. همین ویژگی باعث می‌شود اعتبار این الگوها معمولاً از الگوهای کندلی بیشتر باشد، چون داده‌ی بیشتری از رفتار بازار را در خود جای داده‌اند.
ساختار الگو
از یک خطِ مقاومتِ تقریباً افقی در بالا و یک خطِ حمایتِ صعودی (با کف‌های پیوسته بالاتر) در پایین تشکیل می‌شود. این ترکیب، فشارِ فزاینده‌ی خریداران را زیرِ یک سقفِ مشخص نشان می‌دهد.
روانشناسی شکل‌گیری
هر بار که قیمت به مقاومتِ افقی برمی‌خورد، خریداران زودتر از دفعه‌ی قبل وارد می‌شوند و کفِ بالاتری می‌سازند — نشانه‌ی افزایشِ تدریجیِ قدرتِ تقاضا و ضعفِ عرضه در همان سطحِ مقاومت.
ادامه‌دهنده در برابر بازگشتی
این الگو اغلب در میانه‌ی یک روندِ صعودی به‌عنوانِ یک توقفِ موقت (ادامه‌دهنده) ظاهر می‌شود، اما می‌تواند در انتهای یک روندِ نزولی هم شکل بگیرد و به‌عنوانِ الگویی بازگشتی عمل کند؛ در هر دو حالت، سیگنالِ نهایی صعودی است.
تأیید، هدف قیمتی و حد ضرر
شکستِ روبه‌بالای مقاومتِ افقی، همراه با افزایشِ حجم، الگو را تأیید می‌کند. هدفِ قیمتی با انعکاسِ «ارتفاعِ مثلث» (فاصله‌ی عمودیِ ابتدای الگو) از نقطه‌ی شکست به‌دست می‌آید. حدِ ضرر زیرِ آخرین کفِ معتبرِ داخلِ الگو قرار می‌گیرد.
اشتباه رایج
ورود پیش از شکستِ قطعیِ مقاومت؛ قیمت می‌تواند چندین بار به خطِ مقاومت برخورد کند بدونِ آنکه واقعاً آن را بشکند.