بورس اوراق بهادار تهران یکی از قدیمی‌ترین بورس‌های منطقه است. قانونِ تأسیسِ آن در اردیبهشت‌ماهِ ۱۳۴۵ به تصویبِ مجلس رسید و بورسِ تهران در بهمن‌ماهِ ۱۳۴۶ رسماً فعالیتِ خود را آغاز کرد — در همان دهه‌ای که بسیاری از بورس‌های بزرگِ جهان هم مسیرِ توسعه‌ی مدرنِ خود را طی می‌کردند.
در دهه‌های نخست، حجمِ معاملات محدود بود و عمدتاً سهامِ چند بانک و شرکتِ بزرگِ صنعتی و اوراقِ قرضه‌ی دولتی/شهرداری در آن دادوستد می‌شد. پس از انقلابِ اسلامیِ ایران و ملی‌شدنِ بسیاری از بانک‌ها و صنایعِ بزرگ، فعالیتِ بورس برای چند سال به‌شدت کاهش یافت؛ اما از اواسطِ دهه‌ی ۱۳۶۰ دوباره رونق گرفت و رفته‌رفته به یکی از ارکانِ اصلیِ تأمینِ مالیِ اقتصادِ کشور تبدیل شد.
تحولاتِ مهمِ اخیر
در آذرماهِ ۱۳۸۴ «قانونِ بازارِ اوراقِ بهادار» به تصویب رسید که سازمانِ بورس و اوراقِ بهادار (SEO) را به‌عنوانِ نهادِ ناظرِ مستقل جایگزینِ شورایِ قدیمیِ بورس کرد — نقطه‌ی عطفی در ساختارِ نظارتیِ بازارِ سرمایه‌ی ایران. در سالِ ۱۳۸۷ نیز «فرابورسِ ایران» تأسیس شد تا شرکت‌هایی با شرایطِ پذیرشِ سبک‌تر از بورسِ اصلی هم بتوانند وارد بازارِ رسمی شوند.