شاخصِ میانگینِ جهت‌دار یا ADX (Average Directional Index) برخلافِ اکثرِ اندیکاتورها، جهتِ روند را نشان نمی‌دهد؛ فقط «قدرتِ» یک روند (چه صعودی، چه نزولی) را با عددی بینِ صفر تا صد اندازه می‌گیرد. برایِ تشخیصِ جهت، معمولاً دو خطِ همراهِ آن یعنی +DI و -DI هم روی همان پنجره رسم می‌شوند.
تفسیرِ عدد
- زیرِ ۲۰: روند ضعیف یا نبودِ روند (بازارِ رنج)
- بالایِ ۲۵-۳۰: روندِ قوی در جریان است — چه صعودی چه نزولی
- تقاطعِ +DI و -DI: برایِ تعیینِ جهتِ روند به‌کار می‌رود؛ +DI بالایِ -DI یعنی غلبه‌یِ خریداران
کاربردِ تحلیلی: ADX معمولاً برایِ فیلتر‌کردنِ سیگنال‌هایِ سایرِ اندیکاتورها استفاده می‌شود — مثلاً یک سیگنالِ تقاطعِ میانگینِ متحرک وقتی ADX بالا باشد، اعتبارِ بیشتری دارد تا وقتی بازار رنج و بدونِ روند است.
نکته‌ی عملی در بورس: به‌دلیلِ وجودِ «دامنه‌ی نوسان» روزانه در بورسِ تهران، حرکتِ قیمت در هر روزِ معاملاتی محدود است؛ به همین دلیل بسیاری از سیگنال‌های این اندیکاتور را باید روی تایم‌فریمِ روزانه یا هفتگی و با توجه به حجمِ معاملات نسبت به «حجمِ مبنا» تفسیر کرد، نه روی نوسان‌های لحظه‌ای که ممکن است صرفاً به‌خاطرِ کمی نقدشوندگیِ سهم رخ داده باشد.