هزینه‌هایِ سربار (غیرمستقیم) نمی‌توانند مستقیماً به یک محصول ردیابی شوند؛ پس باید بینِ مراکزِ هزینه تسهیم شوند. مراکزِ هزینه به دو گروه تقسیم می‌شوند:
- مراکزِ تولیدی: مستقیماً روی محصول کار می‌کنند (مثلاً سالنِ برش، سالنِ مونتاژ)
- مراکزِ خدماتی: به مراکزِ تولیدی خدمت می‌دهند (مثلاً تعمیرات، انبار، تأسیسات)
فرآیندِ تسهیم معمولاً دو مرحله دارد: نخست هزینه‌هایِ مراکزِ خدماتی بینِ مراکزِ تولیدی توزیع می‌شود (بر اساسِ معیاری مانندِ مساحت، تعدادِ کارگر یا ساعتِ ماشین)، سپس هزینه‌یِ نهاییِ هر مرکزِ تولیدی بینِ محصولاتی که از آن عبور کرده‌اند سرشکن می‌شود.
نکته: اگر هزینه‌یِ تعمیرات را بر اساسِ «تعدادِ کارگر» بینِ سالن‌ها تسهیم کنیم، درحالی‌که این هزینه واقعاً به «ساعتِ کارِ ماشین‌آلات» وابسته است، بهایِ تمام‌شده‌یِ محصولاتِ سالنِ ماشین‌بَری کمتر و سالنِ دستی بیشتر از واقعیت محاسبه می‌شود — انتخابِ معیارِ تسهیم اهمیتِ زیادی دارد.