پس از بستنِ حساب‌هایِ موقت (سطحِ قبل)، نوبتِ رسیدگی به حساب‌هایِ دائمی می‌رسد: مانده‌یِ این حساب‌ها صفر نمی‌شود، بلکه به‌عنوانِ نقطه‌یِ شروعِ سالِ مالیِ بعد «افتتاح» می‌شود.
بستن حساب‌های دائمی به‌صورت نهایی
در این مرحله، صحتِ ماندهٔ هر حسابِ دائمی (موجودیِ بانک، سپرده‌ها، دارایی‌هایِ ثابت، بدهی‌هایِ باقی‌مانده) با اسنادِ پشتیبان تطبیق داده و نهایی می‌شود؛ هیچ مانده‌ای بدونِ مستند به سالِ بعد منتقل نمی‌شود.
تراز انتقالی به آغاز سال بعد و افتتاح حساب
ماندهٔ نهاییِ هر حسابِ دائمی، در اولین روزِ سالِ مالیِ جدید، به‌عنوانِ «ماندهٔ افتتاحیه» همان حساب ثبت می‌شود — این کار پیوستگیِ دفاتر را بینِ دو سالِ مالی تضمین می‌کند.
تهیه صورت حساب‌ها برای روسای ادارات
در پایانِ دوره، خلاصه‌ای از وضعیتِ بودجه، تعهدات، و مانده‌هایِ هر اداره — به‌صورتِ یک «صورت‌حساب» گزارشی — برایِ رئیسِ همان اداره یا واحدِ نظارتیِ بالادستی تهیه می‌شود تا مسئولیتِ مصرفِ اعتبار مستند و قابلِ ارزیابی باشد.