استاندارد IFRS 9 با عنوان «ابزارهای مالی»، جایگزین استاندارد قدیمی‌تر IAS 39 شده و دو تغییر اساسی به همراه آورده است. اول، طبقه‌بندی دارایی‌های مالی اکنون بر مبنای دو آزمون انجام می‌شود: «مدل کسب‌وکار» (آیا هدف نگهداری دارایی، دریافت جریان‌های نقدی قراردادی است یا فروش آن) و آزمون SPPI (آیا جریان‌های نقدی صرفاً اصل و سود است). بر این اساس، دارایی مالی در یکی از سه دسته‌ی بهای تمام‌شده‌ی مستهلک‌شده، ارزش منصفانه از طریق سایر اقلام سود و زیان جامع (FVOCI) یا ارزش منصفانه از طریق سود و زیان (FVTPL) طبقه‌بندی می‌شود. دوم و مهم‌تر، مدل کاهش ارزش از «زیان تحقق‌یافته» به «زیان اعتباری مورد انتظار» (ECL) تغییر کرده است؛ یعنی حتی پیش از وقوع نکول واقعی، باید زیان احتمالی آینده شناسایی و ذخیره‌گیری شود.
سه دسته‌ی طبقه‌بندی دارایی مالی طبق IFRS 9
| دسته | شرط اصلی | مثال |
|---|---|---|
| بهای تمام‌شده‌ی مستهلک‌شده | نگهداری تا سررسید + عبور از آزمون SPPI | اوراق مشارکت نگهداری‌شده تا سررسید |
| FVOCI | نگهداری و فروش + عبور از آزمون SPPI | پرتفوی اوراق بدهی با هدف مدیریت نقدینگی |
| FVTPL | سایر موارد (از جمله سهام و مشتقه‌ها) | سهام بورسی نگهداری‌شده برای معامله‌گری |
نکته: در آکادمی تجارت برتر یاد می‌گیرید که مدل ECL باعث می‌شود ذخیره‌ی مطالبات مشکوک‌الوصول دیگر فقط بر اساس سابقه‌ی وصول‌نشده‌ی گذشته محاسبه نشود؛ بلکه باید اطلاعات آینده‌نگر (مانند پیش‌بینی رکود اقتصادی) هم در محاسبه‌ی این ذخیره لحاظ شود.