استاندارد IFRS 16 با عنوان «اجاره‌ها»، تفاوت سنتی میان اجاره‌ی عملیاتی و اجاره‌ی سرمایه‌ای را برای اجاره‌کننده تقریباً به‌طور کامل حذف کرده است. طبق این استاندارد، اجاره‌کننده باید تقریباً برای همه‌ی قراردادهای اجاره (به‌جز اجاره‌های کوتاه‌مدت زیر ۱۲ ماه و دارایی‌های کم‌ارزش) یک «دارایی حق استفاده» و یک «بدهی اجاره» در ترازنامه شناسایی کند؛ این تغییر بزرگ باعث شد نسبت‌های مالی مهمی مانند نسبت بدهی به حقوق مالکانه در بسیاری از شرکت‌ها (به‌ویژه خرده‌فروشی و هواپیمایی که اجاره‌های عملیاتی سنگین دارند) به‌طور محسوسی تغییر کند.
مثال شناسایی اولیه‌ی اجاره طبق IFRS 16
| پارامتر قرارداد اجاره | مقدار |
|---|---|
| اجاره‌ی سالانه (۵ سال، پرداخت پایان هر سال) | ۲۰۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال |
| نرخ تنزیل تلویحی اجاره | ۱۸٪ |
| بدهی اجاره (ارزش فعلی پرداخت‌ها) و دارایی حق استفاده در شناسایی اولیه | ≈ ۶۲۵,۰۰۰,۰۰۰ ریال |
نکته: در آکادمی تجارت برتر یاد می‌گیرید که پس از شناسایی اولیه، دارایی حق استفاده طی دوره‌ی اجاره مستهلک می‌شود و بدهی اجاره مانند یک وام، هر دوره بخشی اصل و بخشی هزینه‌ی مالی دارد؛ یعنی صورت سود و زیان دیگر یک ردیف ساده‌ی «هزینه‌ی اجاره» نشان نمی‌دهد، بلکه هزینه‌ی استهلاک و هزینه‌ی مالی را جداگانه گزارش می‌کند.