حسابرسی به‌طورِ کلی یعنی بررسیِ مستقل و مستندِ فعالیت‌ها یا اطلاعاتِ یک سازمان توسطِ فردی مستقل از آن سازمان، برایِ اظهارنظر یا ارایه‌یِ گزارش. سه نوعِ اصلیِ حسابرسی عبارت‌اند از:
- حسابرسیِ صورت‌هایِ مالی: بررسیِ صحت و انطباقِ صورت‌هایِ مالی با استانداردهایِ حسابداری
- حسابرسیِ رعایت (تطبیقی): بررسیِ اینکه آیا سازمان قوانین، مقررات و رویه‌هایِ مصوب را رعایت کرده یا نه
- حسابرسیِ عملیاتی (عملکردی): بررسیِ صرفه‌یِ اقتصادی، کارایی و اثربخشیِ فعالیت‌ها و فرآیندهایِ سازمان
حسابرسیِ عملیاتی برخلافِ حسابرسیِ صورت‌هایِ مالی، محدود به اعداد و ارقامِ حسابداری نیست؛ بلکه به این می‌پردازد که آیا منابعِ سازمان (نیرویِ انسانی، سرمایه، زمان، تجهیزات) به بهترین شکلِ ممکن به‌کار گرفته شده‌اند. مراحلِ اصلیِ هر حسابرسی، صرف‌نظر از نوعِ آن، عبارت‌اند از: برنامه‌ریزی و شناخت، اجرایِ رسیدگی و جمع‌آوریِ شواهد، و در نهایت گزارش‌دهی.
نکته‌یِ تاریخی: ریشه‌یِ حسابرسیِ عملیاتی به دهه‌یِ ۱۹۵۰ میلادی و نیازِ سازمان‌هایِ بزرگ به ارزیابیِ کاراییِ مدیریت (فراتر از درستیِ اعداد) بازمی‌گردد؛ امروزه این نوع حسابرسی هم در بخشِ دولتی برایِ پاسخگوییِ بهترِ دستگاه‌ها و هم در بخشِ خصوصی برایِ بهبودِ بهره‌وری به‌کار می‌رود.