معیارِ حسابرسی استانداردی است که عملکردِ واقعیِ سازمان با آن مقایسه می‌شود تا مشخص شود آیا فعالیتی به‌درستی و با بهره‌وریِ لازم انجام شده یا نه. بدونِ معیارِ روشن، اظهارنظرِ حسابرس فاقدِ مبنایِ عینی خواهد بود. منابعِ اصلیِ تعیینِ معیار عبارت‌اند از:
| منبعِ معیار | مثال |
|---|---|
| قوانین و مقرراتِ بالادستی | آیین‌نامه‌هایِ مالیِ دولتی، قانونِ بودجه |
| سیاست‌ها و رویه‌هایِ داخلیِ سازمان | دستورالعملِ خرید، بودجه‌یِ مصوبِ واحدها |
| استانداردهایِ صنعت و بهترین تجربه‌ها | میانگینِ هزینه‌یِ رقبا، شاخص‌هایِ عملکردیِ رایج |
| اهدافِ مصوبِ خودِ سازمان | شاخص‌هایِ کلیدیِ عملکرد (KPI) که مدیریت تعیین کرده |
اصلِ کلی این است که معیار باید مشخص، قابلِ اندازه‌گیری و موردِ توافقِ طرفین (حسابرس و واحدِ موردِ رسیدگی) باشد؛ در غیرِ این‌صورت مقایسه‌یِ «چه هست» با «چه باید باشد» ممکن نخواهد بود.
مثال: اگر هدفِ حسابرسی، ارزیابیِ کاراییِ واحدِ انبار باشد، معیار می‌تواند «حداکثر ۲۴ ساعت زمانِ پاسخ به درخواستِ کالا» باشد؛ حسابرس زمانِ واقعیِ پاسخ‌دهی را اندازه می‌گیرد و با این معیار مقایسه می‌کند.