«اهرم» در مدیریتِ مالی به معنایِ استفاده از منابعِ ثابت (بدهی یا هزینه‌یِ ثابتِ عملیاتی) برایِ بزرگ‌نماییِ بازدهِ حاصل از سرمایه‌یِ سهام‌داران است؛ دو نوعِ اصلیِ آن عبارت‌اند از:
- اهرمِ مالی: استفاده از بدهی (به‌جایِ سرمایه‌یِ سهام‌داران) برایِ تأمینِ مالی؛ اگر بازدهیِ داراییِ حاصل از این تأمینِ مالی بیشتر از هزینه‌یِ بهره‌یِ بدهی باشد، بازدهِ سهام‌داران افزایش می‌یابد
- اهرمِ عملیاتی: نسبتِ هزینه‌هایِ ثابتِ عملیاتی به هزینه‌هایِ متغیر؛ هرچه سهمِ هزینه‌یِ ثابت بیشتر باشد، سود با افزایشِ فروش سریع‌تر رشد می‌کند، اما با کاهشِ فروش نیز سریع‌تر افت می‌کند
مدیرِ غیرمالی باید بداند که اهرم، ابزاری دولبه است: در شرایطِ رشدِ فروش و اقتصادِ باثبات، بازدهیِ سهام‌داران را تقویت می‌کند؛ اما در رکود یا افتِ ناگهانیِ فروش، همان اهرم می‌تواند زیان‌ها را نیز بزرگ‌نمایی کند و ریسکِ ورشکستگی را افزایش دهد.
نکته: پیش از پیشنهادِ افزایشِ وام برایِ توسعه‌یِ واحد، مدیرِ غیرمالی باید از واحدِ مالیِ سازمان بپرسد نسبتِ فعلیِ اهرمِ مالی (بدهی به دارایی یا بدهی به سرمایه) چقدر است؛ افزودنِ بدهیِ بیشتر به واحدی که از پیش اهرمِ بالایی دارد، ریسکِ مالیِ کلِ سازمان را به‌شکلِ نامتناسبی بالا می‌برد.