استانداردها فقط نظریه نیستند؛ روزِ به روزِ کارِ حسابدار را شکل می‌دهند. چند نمونه‌ی پرکاربرد:
- استانداردِ شماره ۱ (نحوه‌ی ارائه‌ی صورت‌های مالی): ساختارِ استاندارد برای ترازنامه و سود و زیان تعیین می‌کند.
- استانداردِ شماره ۸ (حسابداریِ موجودیِ مواد و کالا): روشِ ارزش‌گذاریِ موجودی‌ها (اقل بهایِ تمام‌شده و خالصِ ارزشِ فروش) را الزامی می‌کند.
- استانداردِ شماره ۱۱ (حسابداریِ دارایی‌های ثابتِ مشهود): نحوه‌ی شناسایی، اندازه‌گیری و استهلاکِ دارایی‌های ثابت را مشخص می‌کند.
فرایندِ مقایسه با IFRS
وقتی شرکتی برای جذبِ سرمایه‌گذارِ خارجی یا گزارشِ گروهی نیاز به صورتِ مالیِ IFRS دارد، حسابدار باید تفاوت‌های کلیدی را شناسایی و «تعدیل» (Reconciliation) اعمال کند — مثلاً تفاوتِ روشِ ارزش‌گذاریِ ملکِ سرمایه‌گذاری یا شناساییِ درآمد.
نکته: همیشه در یادداشت‌های صورت‌های مالی، «مبنایِ تهیه» و «رویه‌های حسابداریِ عمده» را بخوانید — همین بخش می‌گوید کدام استاندارد و کدام گزینه از میانِ چند روشِ مجاز انتخاب شده است.