«فرضیه‌یِ بازارِ کارا» (EMH) می‌گوید قیمتِ اوراقِ بهادار در هر لحظه، تمامِ اطلاعاتِ دردسترس را کاملاً منعکس می‌کند؛ در نتیجه، قیمت‌ها فقط با ورودِ اطلاعاتِ جدید (که به‌تعریف غیرِقابلِ‌پیش‌بینی است) تغییر می‌کنند و دنباله‌یِ تغییراتِ قیمت، شبیهِ «گشتِ تصادفی» (Random Walk) خواهد بود. فاما این فرضیه را به سه سطح تقسیم کرد.
| سطحِ کارایی | مجموعه‌یِ اطلاعاتِ منعکس‌شده | پیامد |
|---|---|---|
| ضعیف (Weak Form) | تمامِ تاریخچه‌یِ قیمت و حجمِ معاملات | تحلیلِ تکنیکال نمی‌تواند بازدهِ مازاد و مستمر تولید کند |
| نیمه‌قوی (Semi-Strong Form) | تمامِ اطلاعاتِ عمومیِ منتشرشده (صورت‌هایِ مالی، اخبار) | تحلیلِ بنیادیِ مبتنی بر اطلاعاتِ عمومی نیز بازدهِ مازاد نمی‌دهد |
| قوی (Strong Form) | حتی اطلاعاتِ محرمانه/درون‌سازمانی | حتی اطلاعاتِ نهانی هم مزیت نمی‌دهد — این سطح در عمل به‌ندرت تأیید می‌شود |
نکته‌یِ روش‌شناختی: هر آزمونِ EMH در واقع «فرضیه‌یِ مشترک» (Joint Hypothesis) است: باید هم‌زمان یک مدلِ قیمت‌گذاریِ دارایی (مانندِ CAPM) برایِ تعیینِ بازدهِ «عادی» فرض شود. اگر داده‌ها با EMH ناسازگار به‌نظر برسند، نمی‌توان مطمئن بود که خودِ بازار ناکارا بوده یا مدلِ قیمت‌گذاریِ به‌کاررفته اشتباه بوده است.