در این درس با یکی از «الگوهای خطی» یا «الگوهای کلاسیک نموداری» (Chart Patterns) آشنا می‌شوید — آرایش‌های تکرارشونده‌ای که با اتصالِ خطوطِ روند به سقف‌ها و کف‌های قیمت شکل می‌گیرند و بر خلافِ الگوهای کندل‌استیک (که رفتار یک یا چند کندل را می‌سنجند)، حاصلِ نبردِ عرضه و تقاضا در بازه‌ای طولانی‌تر از زمان‌اند. همین ویژگی باعث می‌شود اعتبار این الگوها معمولاً از الگوهای کندلی بیشتر باشد، چون داده‌ی بیشتری از رفتار بازار را در خود جای داده‌اند.
ساختار الگو
پرچم از دو بخش تشکیل می‌شود: یک حرکتِ تند و تقریباً عمودی به نامِ «میله‌ی پرچم» (Flagpole) و پس از آن یک کانالِ کوچکِ کم‌شیب و موازی (معمولاً در خلافِ جهتِ روند) به نامِ «پارچه‌ی پرچم». وقتی این کانال رو به پایین شیب داشته باشد در دلِ یک روندِ صعودی، به آن «پرچم صعودی» می‌گویند.
روانشناسی شکل‌گیری
پس از یک حرکتِ هیجانی و تند، بازار برای مدتِ کوتاهی نفس می‌گیرد و یک اصلاحِ کوچک و منظم می‌سازد — نه یک بازگشتِ واقعی، بلکه صرفاً تخلیه‌ی هیجانِ کوتاه‌مدت پیش از ادامه‌ی حرکتِ اصلی.
نسخه‌ی نزولی (پرچم نزولی)
پرچمِ نزولی دقیقاً برعکسِ همین ساختار است: یک میله‌ی نزولیِ تند و سپس یک کانالِ کوچکِ رو به بالا در دلِ روندِ نزولی؛ منطقِ روانشناسی و معامله در هر دو جهت یکسان است.
تأیید، هدف قیمتی و حد ضرر
این الگو معمولاً کوتاه‌مدت است و شکستِ آن در همان جهتِ میله‌ی اصلی انتظار می‌رود. هدفِ قیمتی معمولاً برابر با طولِ میله‌ی پرچم از نقطه‌ی شکست است. حدِ ضرر در سمتِ مقابلِ کانال قرار می‌گیرد.
اشتباه رایج
اشتباه‌گرفتنِ یک اصلاحِ عمیق و بی‌نظم با پرچم؛ پرچمِ معتبر باید کانالِ باریک، منظم و کوتاه‌مدت داشته باشد، نه یک روندِ اصلاحیِ طولانی.