در این درس با یکی از «الگوهای خطی» یا «الگوهای کلاسیک نموداری» (Chart Patterns) آشنا می‌شوید — آرایش‌های تکرارشونده‌ای که با اتصالِ خطوطِ روند به سقف‌ها و کف‌های قیمت شکل می‌گیرند و بر خلافِ الگوهای کندل‌استیک (که رفتار یک یا چند کندل را می‌سنجند)، حاصلِ نبردِ عرضه و تقاضا در بازه‌ای طولانی‌تر از زمان‌اند. همین ویژگی باعث می‌شود اعتبار این الگوها معمولاً از الگوهای کندلی بیشتر باشد، چون داده‌ی بیشتری از رفتار بازار را در خود جای داده‌اند.
ساختار الگو
این الگو در منابعِ فارسی گاهی «گوه صعودی» و گاهی «کنج صعودی» نامیده می‌شود؛ هر دو نامِ یک مفهوم‌اند. از دو خطِ صعودیِ همگرا تشکیل می‌شود که هر دو رو به بالا شیب دارند اما خطِ پایینی (حمایت) شیبِ تندتری نسبت به خطِ بالایی (مقاومت) دارد و کانال هرچه جلوتر می‌رویم باریک‌تر می‌شود.
روانشناسی شکل‌گیری
با وجودِ ظاهرِ صعودی، این الگو نشانه‌ی ضعفِ تدریجیِ خریداران است: هر موجِ صعودی کوچک‌تر از قبلی می‌شود، یعنی برای رسیدن به سقف‌های تازه، انرژیِ کمتری صرف می‌شود — علامتی از خستگیِ روند.
تأیید، هدف قیمتی و حد ضرر
شکستِ روبه‌پایینِ خطِ حمایتِ تندتر (ضلعِ پایینی)، معمولاً همراه با افزایشِ حجم، سیگنالِ فروش است. هدفِ قیمتی معمولاً برابر با ارتفاعِ ابتدای الگوست و حدِ ضرر بالای آخرین سقفِ داخلِ الگو (نزدیکِ رأس) قرار می‌گیرد.
اشتباه رایج
اشتباه‌گرفتنِ این الگو با یک کانالِ صعودیِ سالم؛ تفاوتِ کلیدی در باریک‌شدنِ فاصله‌ی دو خط (همگرایی) است که در کانالِ معمولی دیده نمی‌شود.