در این درس با یکی از «الگوهای خطی» یا «الگوهای کلاسیک نموداری» (Chart Patterns) آشنا می‌شوید — آرایش‌های تکرارشونده‌ای که با اتصالِ خطوطِ روند به سقف‌ها و کف‌های قیمت شکل می‌گیرند و بر خلافِ الگوهای کندل‌استیک (که رفتار یک یا چند کندل را می‌سنجند)، حاصلِ نبردِ عرضه و تقاضا در بازه‌ای طولانی‌تر از زمان‌اند. همین ویژگی باعث می‌شود اعتبار این الگوها معمولاً از الگوهای کندلی بیشتر باشد، چون داده‌ی بیشتری از رفتار بازار را در خود جای داده‌اند.
ساختار الگو
نسخه‌ی وارونه‌ی گوه صعودی؛ دو خطِ نزولیِ همگرا که هر دو رو به پایین شیب دارند اما خطِ بالایی (مقاومت) شیبِ تندتری نسبت به خطِ پایینی (حمایت) دارد و کانال به‌تدریج باریک‌تر می‌شود.
روانشناسی شکل‌گیری
با وجودِ ظاهرِ نزولی، این آرایش معمولاً نشانه‌ی تضعیفِ فشارِ فروش است: هر موجِ نزولی کوچک‌تر از قبلی می‌شود و فروشندگان برای رساندنِ قیمت به کف‌های تازه، انرژیِ کمتری صرف می‌کنند.
تأیید، هدف قیمتی و حد ضرر
شکستِ روبه‌بالای خطِ مقاومتِ تندتر (ضلعِ بالایی)، همراه با افزایشِ حجم، سیگنالِ خرید است. هدفِ قیمتی معمولاً برابر با ارتفاعِ ابتدای الگو و حدِ ضرر زیرِ آخرین کفِ داخلِ الگو (نزدیکِ رأس) قرار می‌گیرد.
اشتباه رایج
صبرنکردن برای شکستِ قطعی؛ چون دو خط به رأس نزدیک می‌شوند، نوسانِ قیمت در انتهای الگو کوچک و فریب‌دهنده می‌شود.