در این درس با یکی از «الگوهای خطی» یا «الگوهای کلاسیک نموداری» (Chart Patterns) آشنا می‌شوید — آرایش‌های تکرارشونده‌ای که با اتصالِ خطوطِ روند به سقف‌ها و کف‌های قیمت شکل می‌گیرند و بر خلافِ الگوهای کندل‌استیک (که رفتار یک یا چند کندل را می‌سنجند)، حاصلِ نبردِ عرضه و تقاضا در بازه‌ای طولانی‌تر از زمان‌اند. همین ویژگی باعث می‌شود اعتبار این الگوها معمولاً از الگوهای کندلی بیشتر باشد، چون داده‌ی بیشتری از رفتار بازار را در خود جای داده‌اند.
ساختار الگو
از دو خطِ موازیِ صعودی تشکیل می‌شود: خطِ پایینی از اتصالِ کف‌های پیوسته بالاتر (خطِ روند/حمایت) و خطِ بالایی از اتصالِ سقف‌های پیوسته بالاتر (خطِ مقاومتِ موازی) ساخته می‌شود. قیمت معمولاً بینِ این دو خط نوسان می‌کند.
روانشناسی شکل‌گیری
کانالِ صعودی نشان‌دهنده‌ی یک روندِ صعودیِ منظم و کنترل‌شده است؛ خریداران به‌طورِ پیوسته کنترلِ بازار را در دست دارند، اما نوسانات کوچک (اصلاح‌های داخلِ کانال) هم بخشِ طبیعیِ این روند است.
نحوه‌ی معامله
در یک کانالِ سالم، معامله‌گران معمولاً نزدیکِ خطِ پایینی (حمایت) خرید و نزدیکِ خطِ بالایی (مقاومت) از بخشی از سود خارج می‌شوند. شکستِ خطِ پایینی به سمتِ پایین، هشدارِ پایانِ احتمالیِ کانال است.
هدف قیمتی و حد ضرر
تا زمانی‌که کانال معتبر است، هدفِ هر موج، برخوردِ بعدی با خطِ بالایی است. حدِ ضرر برایِ معاملاتِ داخلِ کانال، اندکی زیرِ خطِ پایینی قرار می‌گیرد.
اشتباه رایج
رسمِ کانال بر اساسِ تنها دو نقطه؛ یک کانالِ معتبر باید حداقل با سه نقطه‌ی برخوردِ تأییدشده روی هر خط ترسیم شود.