نوسان‌گرِ استوکاستیک (Stochastic Oscillator) موقعیتِ قیمتِ بسته‌شدنِ کندلِ اخیر را نسبت به بازه‌یِ بالاترین/پایین‌ترینِ قیمت در یک دوره‌یِ مشخص (معمولاً ۱۴ کندل) می‌سنجد و بینِ صفر تا صد نوسان می‌کند. ایده‌یِ پایه این است که در یک روندِ صعودیِ قوی، قیمت تمایل دارد نزدیکِ سقفِ همان بازه بسته شود و در روندِ نزولی، نزدیکِ کف.
اجزا و نواحیِ کلیدی
- خطِ %K و %K هموارشده (%D): دو خطی که مثلِ مکدی نسبت به هم رصد می‌شوند
- بالایِ ۸۰ (اشباعِ خرید) و زیرِ ۲۰ (اشباعِ فروش): نواحیِ افراطیِ حرکتِ اخیر
- تقاطعِ %K و %D: در نواحیِ افراطی، سیگنالِ احتمالیِ بازگشت تلقی می‌شود
کاربردِ تحلیلی: استوکاستیک نسبت به RSI حساس‌تر و پرنوسان‌تر است، به همین دلیل بیشتر در بازارهایِ رنج و برایِ تایمینگِ دقیق‌ترِ ورود/خروج در محدوده‌هایِ حمایت/مقاومتِ شناخته‌شده کاربرد دارد، نه به‌عنوانِ سیگنالِ مستقل در یک روندِ قوی.
نکته‌ی عملی در بورس: به‌دلیلِ وجودِ «دامنه‌ی نوسان» روزانه در بورسِ تهران، حرکتِ قیمت در هر روزِ معاملاتی محدود است؛ به همین دلیل بسیاری از سیگنال‌های این اندیکاتور را باید روی تایم‌فریمِ روزانه یا هفتگی و با توجه به حجمِ معاملات نسبت به «حجمِ مبنا» تفسیر کرد، نه روی نوسان‌های لحظه‌ای که ممکن است صرفاً به‌خاطرِ کمی نقدشوندگیِ سهم رخ داده باشد.