باندهایِ بولینگر (Bollinger Bands) از سه خط تشکیل شده‌اند: یک میانگینِ متحرک در وسط (معمولاً ۲۰ دوره‌ای) و دو باندِ بالا/پایین که با فاصله‌ی معینی (معمولاً دو انحرافِ معیار) از آن میانگین رسم می‌شوند. فاصله‌ی بینِ باندها با افزایش یا کاهشِ نوسان‌پذیریِ بازار، خودبه‌خود باز و بسته می‌شود.
نکاتِ کلیدی
- باندهایِ تنگ (Squeeze): نشانه‌ی نوسان‌پذیریِ پایین و آرامشِ بازار؛ معمولاً پیش‌درآمدِ یک حرکتِ قویِ بعدی است
- لمسِ باندِ بالا/پایین: لزوماً به‌معنایِ برگشتِ قیمت نیست؛ در یک روندِ قوی، قیمت می‌تواند مدتِ طولانی باندِ بیرونی را «راکب» شود
- بازگشت به سمتِ میانگینِ وسط: رفتارِ رایج پس از یک حرکتِ کشیده و دور از میانگین
کاربردِ تحلیلی: این اندیکاتور بیشتر برایِ سنجشِ میزانِ نوسان‌پذیریِ فعلیِ بازار و پیداکردنِ نواحیِ فشردگیِ قیمت پیش از حرکاتِ بزرگ به کار می‌رود، نه صرفاً به‌عنوانِ یک سیگنالِ خرید/فروشِ مستقیم.
نکته‌ی عملی در بورس: به‌دلیلِ وجودِ «دامنه‌ی نوسان» روزانه در بورسِ تهران، حرکتِ قیمت در هر روزِ معاملاتی محدود است؛ به همین دلیل بسیاری از سیگنال‌های این اندیکاتور را باید روی تایم‌فریمِ روزانه یا هفتگی و با توجه به حجمِ معاملات نسبت به «حجمِ مبنا» تفسیر کرد، نه روی نوسان‌های لحظه‌ای که ممکن است صرفاً به‌خاطرِ کمی نقدشوندگیِ سهم رخ داده باشد.