دو تعهد وجود دارد که هر ماه ایجاد می‌شوند ولی ممکن است سال‌ها بعد پرداخت شوند. اصل تطابق هزینه با درآمد حکم می‌کند که در همان دوره‌ی ایجاد، شناسایی شوند.
ذخیره‌ی مرخصی استفاده‌نشده
کارکن طبق قانون کار سالانه مرخصی استحقاقی دارد؛ روزهای استفاده‌نشده به شرکت بدهی تحمیل می‌کند. ذخیره بر مبنای مزد روزانه در تعداد روزهای مانده محاسبه می‌شود.
ذخیره‌ی سنوات (مزایای پایان خدمت)
به ازای هر سال سابقه، معادل یک ماه آخرین مزد مستمر به کارکن تعلق می‌گیرد. حسابدار معمولاً هر ماه یک‌دوازدهم آن را ذخیره می‌گیرد تا هزینه به‌طور یکنواخت در طول سال شناسایی شود.
| حساب | بدهکار | بستانکار |
|---|---|---|
| هزینه‌ی مزایای پایان خدمت | ۸۰٬۰۰۰٬۰۰۰ | |
| ذخیره‌ی مزایای پایان خدمت | ۸۰٬۰۰۰٬۰۰۰ |
مثال: کارمندی با ۵ سال سابقه و آخرین مزد مستمر ماهانه ۹۶٬۰۰۰٬۰۰۰ ریال، در صورت خاتمه‌ی کار ۵ × ۹۶٬۰۰۰٬۰۰۰ = ۴۸۰٬۰۰۰٬۰۰۰ ریال سنوات طلبکار است؛ اگر شرکت هر ماه ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ ریال ذخیره گرفته باشد، این بدهی در زمان تسویه هیچ شوکی به سود و زیان آن دوره وارد نمی‌کند.