پیش از شروعِ هر حسابرسی، باید «حدودِ رسیدگی» (اینکه دقیقاً چه چیزی و تا چه عمقی بررسی می‌شود) و «روشِ رسیدگی» (اینکه چطور بررسی می‌شود) تعیین شود. این دو تصمیم به نوعِ فعالیتِ سازمان، حجمِ معاملات و ریسکِ هر حساب بستگی دارد.
روش‌هایِ اصلیِ رسیدگی
| روش | توضیح |
|---|---|
| مشاهده | حضورِ حسابرس در محلِ انجامِ کار، مثلاً شمارشِ عینیِ انبار |
| بازرسیِ اسناد | بررسیِ فاکتور، قرارداد، رسید و سایرِ مدارکِ مثبته |
| تأییدِ برون‌سازمانی | گرفتنِ تأییدِ کتبی از بانک، مشتری یا تأمین‌کننده |
| محاسبه‌یِ مجدد | بازمحاسبه‌یِ ارقام برایِ کشفِ خطایِ حسابی |
| روشِ تحلیلی | مقایسه‌یِ نسبت‌ها و روندها با دوره‌هایِ قبل یا سازمان‌هایِ مشابه برایِ یافتنِ انحرافِ غیرِعادی |
عاملِ اهمیت (Materiality) در تعیینِ حدود
حسابرس معمولاً یک آستانه‌یِ اهمیت تعیین می‌کند؛ فقط انحرافاتی که از این آستانه بیشتر باشند، در گزارشِ نهایی مطرح می‌شوند.
مثال: اگر آستانه‌یِ اهمیت روی ۲٪ از کلِ دارایی‌ها تعیین شود و کلِ دارایی‌هایِ شرکت ۲۰ میلیارد ریال باشد، هر انحرافِ کمتر از ۴۰۰ میلیون ریال معمولاً «غیرِ بااهمیت» تلقی و صرفاً یادداشت می‌شود، نه گزارش‌شدنی.