پیش از تصویبِ هر طرحِ سرمایه‌گذاری (خریدِ تجهیزات، توسعه‌یِ خط، راه‌اندازیِ واحدِ جدید)، مدیرِ غیرمالی باید بتواند «هزینه‌یِ کاملِ سرمایه‌گذاری» را از «هزینه‌یِ خریدِ اولیه» تفکیک کند:
- هزینه‌یِ خرید: قیمتِ خریدِ دارایی
- هزینه‌هایِ جانبی: حمل، نصب، آموزشِ کارکنان، تستِ راه‌اندازی
- هزینه‌یِ فرصت: بازدهیِ ازدست‌رفته‌یِ منابعی که در این طرح قفل می‌شوند و در گزینه‌یِ دیگر قابلِ استفاده نیستند
دو ابزارِ سطحِ‌مقدماتی برایِ ارزیابیِ طرح عبارت‌اند از «دوره‌یِ بازگشتِ سرمایه» (چند سال طول می‌کشد تا جریانِ نقدیِ ورودی، هزینه‌یِ اولیه را جبران کند) و مقایسه‌یِ نرخِ بازدهیِ برآوردیِ طرح با نرخِ بازدهِ موردِ انتظارِ سازمان؛ اگر بازدهیِ برآوردی کمتر از نرخِ موردِ انتظار باشد، طرح از نظرِ مالی توجیه ندارد، حتی اگر از نظرِ عملیاتی جذاب به‌نظر برسد.
نکته: اشتباهِ رایجِ مدیرانِ غیرمالی، مقایسه‌یِ صرفِ «قیمتِ خرید» دو گزینه است؛ گزینه‌ای با قیمتِ خریدِ پایین‌تر اما هزینه‌یِ نگهداریِ بالاتر، ممکن است در بلندمدت هزینه‌یِ کلِ سرمایه‌گذاریِ بیشتری تحمیل کند.