شاخصهای رشد، تورم و حمایتهای دولتی چارچوب سودآوری شرکتها را شکل میدهند.
تولید ناخالص داخلی (GDP)
GDP ارزش بازاریِ کالاها و خدمات نهایی تولیدشده در یک اقتصاد در یک دوره است. از روش مخارج: GDP = C + I + G + (X − M) یعنی مصرف خصوصی، سرمایهگذاری، مخارج دولت و خالص صادرات. GDP اسمی با قیمتهای جاری و GDP حقیقی با قیمتهای ثابت محاسبه میشود؛ رشد اقتصادی را باید با GDP حقیقی سنجید.
سرمایهگذاری و پسانداز
پسانداز بخشی از درآمد است که مصرف نمیشود و منبع تأمین سرمایهگذاری است. بازار سرمایه با تبدیل پسانداز به سرمایهگذاری مولد، رشد اقتصادی را تسهیل میکند.
تورم و عوامل مؤثر بر آن
نرخ تورم از تغییر شاخص قیمت مصرفکننده (CPI) به دست میآید: (CPI پایان − CPI ابتدا) ÷ CPI ابتدا. عوامل: رشد نقدینگی، فشار تقاضا، افزایش هزینهها (ارز، انرژی، دستمزد) و انتظارات تورمی. سهام تا حدی «دارایی واقعی» است و سود اسمی شرکتها با تورم بالا میرود، اما هزینهها، نرخ تنزیل و قیمتگذاری دستوری میتواند حاشیهٔ سود را بخورد.
سیاستهای حمایتی (یارانهها و تعرفهها)
- تعرفهٔ واردات قیمت کالای وارداتی را بالا میبرد و از تولیدکنندهٔ داخلی حمایت میکند، اما هزینهٔ مصرفکنندگان آن کالا را بالا میبرد.
- یارانهها (مثل انرژی ارزان) هزینهٔ صنایع بهرهمند را کم میکنند؛ کاهش یا حذف تدریجی آنها هزینهٔ این صنایع را بالا میبرد.
یادآوری: محتوای این درس آموزشی است و توصیهٔ مالی یا سرمایهگذاری نیست؛ مثالهای عددی فرضیاند.
