وقتی همه‌یِ سرمایه‌گذاران با روشِ میانگین-واریانس و انتظاراتِ همگن عمل کنند و بتوانند با نرخِ بدونِ ریسک وام بدهند/بگیرند، در تعادل، «خطِ بازارِ سرمایه» (CML) شکل می‌گیرد و پرتفویِ بازار، تنها پرتفویِ پرریسکِ بهینه برایِ همه می‌شود. از این تعادل، مدلِ قیمت‌گذاریِ دارایی‌هایِ سرمایه‌ای (CAPM) استخراج می‌شود.
فرمولِ CAPM: E(Rᵢ) = Rf + βᵢ × [E(Rm) − Rf] — که βᵢ = Cov(Rᵢ,Rm)/Var(Rm) میزانِ ریسکِ سیستماتیکِ داراییِ i نسبت به بازار است؛ ریسکِ غیرِسیستماتیک (قابلِ‌حذف با تنوع‌بخشی) در این مدل پاداشی ندارد.
| معیار | CAPM | APT (تئوریِ قیمت‌گذاریِ آربیتراژ) |
|---|---|---|
| مبنایِ نظری | تعادلِ بازار و بهینه‌سازیِ میانگین-واریانس | نبودِ فرصتِ آربیتراژِ بدونِ ریسک در بازارِ رقابتی |
| عاملِ ریسک | تک‌عاملی: بتایِ نسبت به پرتفویِ بازار | چندعاملی: هر عاملِ اقتصادِ کلان (تورم، تولیدِ ناخالص، نرخِ بهره و…) بارِ عاملیِ جداگانه دارد |
| فرضِ لازم | پرتفویِ بازارِ قابلِ‌مشاهده و کارا | نیازی به شناساییِ پرتفویِ بازار ندارد؛ فقط عدمِ آربیتراژ کافی است |
خطِ بازارِ اوراقِ بهادار (SML) رابطه‌یِ خطیِ بازدهِ موردِانتظار و بتا را برایِ تک‌تکِ اوراق (نه فقط پرتفوهایِ کارا) نشان می‌دهد و مبنایِ سنجشِ عملکردِ تعدیل‌شده با ریسک (مانندِ آلفایِ جنسن) قرار می‌گیرد.