در فضایِ ارزهایِ دیجیتال، دو واژه‌ی «کوین» (Coin) و «توکن» (Token) اغلب به‌جایِ هم به‌کار می‌روند، اما از نظرِ فنی تفاوتِ مشخصی دارند که دانستنِ آن برایِ ارزیابیِ هر دارایی مهم است.
کوین (Coin)
کوین دارایی‌ای است که بلاک‌چینِ مستقلِ خودش را دارد. بیت‌کوین رویِ شبکه‌ی بیت‌کوین اجرا می‌شود، اتر (ETH) رویِ شبکه‌ی اتریوم — هرکدام سیستمِ اجماع، امنیت و گره‌هایِ اختصاصیِ خود را دارند.
توکن (Token)
توکن بلاک‌چینِ مستقل ندارد و بر رویِ زیرساختِ یک شبکه‌ی دیگر (میزبان) و با استفاده از یک قراردادِ هوشمند (Smart Contract) ساخته می‌شود. برایِ نمونه، بسیاری از توکن‌هایِ استاندارِ «ERC-20» رویِ بلاک‌چینِ اتریوم منتشر می‌شوند و امنیتِ خود را از همان شبکه‌ی میزبان می‌گیرند.
- توکن‌هایِ کاربردی (Utility Token): دسترسی به یک خدمت یا محصولِ خاص در یک پلتفرم.
- توکن‌هایِ حاکمیتی (Governance Token): حقِ رأی در تصمیم‌گیری‌هایِ یک پروژه‌ی غیرمتمرکز.
- استیبل‌کوین (Stablecoin): توکنی که ارزشش به یک دارایی باثبات مانندِ دلار گره خورده (مثل USDT و USDC).
مثال: USDT (تتر) یک «کوین» نیست، بلکه توکنی است که رویِ چند بلاک‌چینِ مختلف (از جمله اتریوم و ترون) منتشر می‌شود؛ به همین دلیل وقتی USDT جابه‌جا می‌کنید باید حتماً «شبکه‌ی» ارسال را با شبکه‌ی مقصد یکی انتخاب کنید، وگرنه دارایی ممکن است گم شود.